Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Καθάρματα! Αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ!



Crazy- is your stories about my family and me
Crazy - is what happens in press and in TV
Crazy - you`re doing exactly what you`re accusing me
Crazy - is when you set your bloodhounds free

You broke my door at a quarter past three
First you kidnapped my friends now your kidnapping me
I have nothing to hide so please come in and see
Sit down have a rest and a cup of greek coffee

You are twelve I am one and your faces I can`t see
you are wearing black masks it seems to be a robbery
You are so efficiently trained in fighting women like me
With all your guns and your power, what a great victory

You take me to the jail where you try to torture me
Keeping the light on all the time and no sky I can see
After many hours and days first you let me go free
Just to capture me again what a funny story

What a justice is this, what a friendly country
All you tourists welcome to this land of hospitality
Just beware what you think what you read who you see
Cause if you don`t , you could end up like me



Wolfgang Meye

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Ανεγκέφαλοι ηθοποιοί κάνουν "γυαλιά καρφιά" σύνδεσμο


Αναδημοσίευση από: http://indymediatrolls.blogspot.com

Λίγες μερες πριν αρχίσει το ματς Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, "ηθο(κακο)ποιοί" του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, στην Αθήνα, μια ομάδα 25 περίπου ατόμων επιτέθηκε στους οπαδούς του συνδέσμου Κουκακίου φτύνοντας και βροντοφωνάζοντας ατάκες όπως:
"Ηθοποιός σημαίνει φώς"
"Για μένα η δουλειά μου εξελίσσεται, όσο εξελίσσομαι κι εγώ προσωπικά"
"Στην Ελλάδα η τέχνη πάσχει και οι αρμόδιοι σιωπούν"
"Πάνω απ' όλα είμαι ο εαυτός μου"
"Πάνω από καλλιτέχνης ήταν Άνθρωπος"
"Αν αξίζεις δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα"

Συγκεκριμένα, οι επιτιθέμενοι έσπασαν τα τύμπανα των ώτων των έκπληκτων φιλάθλων προκαλώντας μόνιμες βλάβες τόσο στα αφτιά όσο και στο Κ.Ν.Σ. αρκετών από αυτών, οι οποίοι διεκομίσθησαν στα Επείγοντα, με κίνδυνο ανήκεστου βλάβης. Μάλιστα δεν σταμάτησαν εκεί αλλά προχώρησαν σε αυτοσχεδιασμό με φωνητικές-λαρυγγικές ασκήσεις κραδαίνοντας και εξώφυλλά περιοδικών όπου φιγουράραν όλο χάρη. Νωρίτερα είχαν κατεβάσει τη μαρκίζα, ενώ μετά την επίθεση έφυγαν προς το σταθμό του μετρό, της Ακρόπολης.
Την ώρα της επίθεσης, στο χώρο του συνδέσμουβρίσκονταν περίπου 50 άτομα.
Να σημειωθεί ότι τα άτομα της ομάδας που έκαναν την επίθεση φώναζαν και συνθήματα υπερ της Τέχνης και κατά του ΥΠ.ΠΟ.

«Επικράτησαν άγριες καταστάσεις. Έσπασαν τα αφτιά όσων έβρισκαν μπροστά τους με τις βλακείες που εκτόξευαν. Νομίζαμε ότι θα πεθάνουμε» δήλωσε ο φίλαθλος Μ.Κ. ή αλλιώς "Χάρος".
Βεβαίως, όπως ήταν αναμενόμενο, οι φιλαθλοι προέβησαν σε αντίποινα.

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

PULP (CHARLES BUKOWSKI)

Ένα αστυνομικό διήγημα του Μπουκόφσκι με πρωταγωνιστή τον Νικ Μπελάνε... Έναν αποτυχημένο, πενηντάρη αλκοολικό ντετέκτιβ που αναλαμβάνει τις πιο περίεργες έως και μεταφυσικές υποθέσεις. Θα μπορούσε κανείς να τον θεωρήσει έναν αποτυχημένο Φίλιπ Μάρλοου. Ή καλύτερα έναν κουρασμένο και γερασμένο Φίλιπ Μάρλοου. Ο Νικ Μπελάνε όταν δεν πίνει και όταν δεν καταστρέφει τις υποθέσεις που έχει αναλάβει απασχολείτε με την λύση των υπαρξιακών ερωτημάτων που τον απασχολούν όπως η ματαιότητα του πλυσίματος των δοντιών.

Αυτό που κάνει πραγματικά ενδιαφέρον αυτό το διήγημα είναι ότι κατά την διάρκεια της ανάγνωσης του δεν μπορεί να καταλάβει κανείς για το αν πρόκειται για αριστούργημα ή για χάσιμο χρόνου.    

ΕΣΑ ΕΣ ΕΣ!

"ΕΔΕ για το σήμα των SS σε κράνος άνδρα της ΥΜΕΤ διέταξε η ΓΑΔΑ."


Το όργανο ισχυρίστηκε ότι είναι τα αρχικά του ονόματος του. Δεν έγινε πιστευτός από τους ανωτέρους του. Αν είχε σήμα της RAF και ισχυριζόταν το ίδιο θα γινόταν πιστευτός; Προφανώς! Η ΕΔΕ λοιπόν που διατάχτηκε τι άλλο έρχεται να αποδείξει, παρά το ότι θεωρείτε φυσιολογικό, αν και τραβηγμένο, να δηλώνει το όργανο δημόσια οτι είναι οπαδός των SS...    

Θα πάμε όλοι φυλακή!

"Κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου 2011, από τις Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας σε όλη την επικράτεια συνελήφθησαν συνολικά 12.006 άτομα, έναντι 14.038 το Δεκέμβριο του 2010."


Δηλαδή κάθε χρόνο συλλαμβάνονται πάνω από 150.000!
Τρεις φορές τις Σέρρες ή μια φορά την Πάτρα σέρνουν στα δικαστήρια κάθε χρόνο. Ένα μέρος αυτών φυλακίζεται ή προφυλακίζεται... 


Άραγε ο γιαλός είναι στραβός;

Το τέλος της πολιτικής

Αναδημοσίευση από http://futura-blog.blogspot.com


Της ομάδας Krisis*

Η κρίση της εργασίας επιφέρει αναγκαστικά την κρίση του κράτους και της πολιτικής. Κατ’ αρχήν, το σύγχρονο κράτος οφείλει τη σταδιοδρομία του στο γεγονός ότι το σύστημα της εμπορευματικής παραγωγής έχει την ανάγκη μιας ανώτερης αρχής που θα εγγυάται τους κοινούς όρους του ανταγωνισμού, τις γενικές νομικές βάσεις και τις προϋποθέσεις για τη διαδικασία αξιοποίησης - συμπεριλαμβανομένου ενός κατασταλτικού μηχανισμού για τις περιπτώσεις που το ανθρώπινο υλικό παραβαίνει τις συστημικές επιταγές και καθίσταται απείθαρχο. Το κράτος κατά τον 20ό αιώνα έπρεπε να αναλάβει ολοένα και περισσότερες κοινωνικοοικονομικές λειτουργίες για να εντάξει τις μάζες στη μορφή της αστικής δημοκρατίας. Οι λειτουργίες του δεν περιορίζονται στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά περιλαμβάνουν τη δημόσια υγεία, υπηρεσίες μεταφορών και επικοινωνιών, καθώς και κάθε είδους υποδομές. Αυτές οι υποδομές, των οποίων τη διαχείριση ή την επίβλεψη αναλαμβάνει το κράτος, είναι ουσιαστικές για τη λειτουργία της κοινωνίας της εργασίας, αλλά δεν μπορούν να είναι οργανωμένες όπως η διαδικασία αξιοποίησης μιας ιδιωτικής επιχείρησης; συχνά, οι «ιδιωτικοποιημένες» δημόσιες υπηρεσίες δεν είναι παρά μεταμφιεσμένες κρατικές καταναλωτικές δαπάνες. Κι αυτό διότι οι υποδομές αυτές πρέπει να είναι διαθέσιμες σε μόνιμη βάση στην κοινωνία ως σύνολο και δεν μπορούν να ακολουθούν τους κύκλους προσφοράς και ζήτησης της αγοράς.
Καθώς το κράτος δεν αποτελεί από μόνο του μια μονάδα αξιοποίησης, κι έτσι δεν μπορεί να μετασχηματίζει την εργασία σε χρήμα, πρέπει να αφαιρεί χρήματα από την πραγματική διαδικασία αξιοποίησης για να χρηματοδοτεί τις λειτουργίες του. Εάν η αξιοποίηση της αξίας παγώσει, τα χρηματοκιβώτια του κράτους αδειάζουν. Το κράτος, που εμφανίζεται ως κυρίαρχος της κοινωνίας, αποδεικνύεται εντελώς εξαρτημένο από την τυφλή μανία της φετιχοποιημένης οικονομίας που χαρακτηρίζει την κοινωνία της εργασίας. Το κράτος μπορεί να περάσει όσα νομοσχέδια θέλει; εάν όμως οι παραγωγικές δυνάμεις (οι γενικές δυνάμεις της ανθρωπότητας) ξεπεράσουν σε ανάπτυξη το εργασιακό σύστημα, οι συγκεκριμένοι νόμοι, που έχουν συνταχθεί και είναι εφαρμόσιμοι μόνο σε σχέση με τα υποκείμενα της εργασίας, δεν οδηγούν πουθενά.
Ως αποτέλεσμα της διαρκώς αυξανόμενης μαζικής ανεργίας, τα έσοδα από τη φορολόγηση των εισοδημάτων εξαντλούνται. Η κοινωνική ασφάλιση καταρρέει καθώς ο αριθμός των «πλεοναζόντων» ανθρώπων συνιστά μία κρίσιμη μάζα που πρέπει να τροφοδοτηθεί από την αναδιανομή των χρηματικών αποδόσεων που έχουν παραχθεί αλλού στο καπιταλιστικό σύστημα. Όμως και η διαδικασία των αλλεπάλληλων συγχωνεύσεων του κεφαλαίου που βρίσκεται σε κρίση και «διαφεύγει» των συνόρων των εθνικών οικονομιών, επιφέρει την εξάντληση των κρατικών εσόδων από τη φορολόγηση των εταιρικών κερδών. Ως εκ τούτου, οι πιέσεις που ασκούν οι πολυεθνικές εταιρείες στις εθνικές οικονομίες που ανταγωνίζονται για τις ξένες επενδύσεις, έχουν ως αποτέλεσμα τις φοροαπαλλαγές των εταιρειών, τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και τη μείωση των προδιαγραφών προστασίας του περιβάλλοντος. Γι' αυτό και το δημοκρατικό κράτος μεταλλάσσεται σε έναν απλό διαχειριστή της κρίσης.
Όσο το κράτος πλησιάζει σε μια χρηματοοικονομική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τόσο περιστέλλεται στον κατασταλτικό του πυρήνα. Οι περικοπές στις υποδομές αφήνουν άθικτες μόνον εκείνες που εξυπηρετούν τις απαιτήσεις του πολυεθνικού κεφαλαίου. Όπως συνέβαινε κάποτε στις αποικίες, η κοινωνική μέριμνα περιορίζεται διαρκώς σε λίγα οικονομικά κέντρα ενώ η υπόλοιπη επικράτεια μετατρέπεται σε έρημη χώρα. Ό,τι μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί ιδιωτικοποιείται, ακόμη κι αν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αποκλείονται και από τις πλέον στοιχειώδεις παροχές.
Όταν η αξιοποίηση της αξίας συγκεντρώνεται σε μερικά μόνο καταφύγια της παγκόσμιας αγοράς, δεν έχει πλέον σημασία η ύπαρξη ενός περιεκτικού συστήματος παροχών που μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του πληθυσμού συνολικά. Το αν θα υπάρχουν τρένα ή ταχυδρομικές υπηρεσίες αφορά πλέον αποκλειστικά τη σχέση τους με το εμπόριο, τη βιομηχανία και τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η εκπαίδευση μετατρέπεται σε προνόμιο των νικητών της παγκοσμιοποίησης. Η διανοητική, καλλιτεχνική και θεωρητική καλλιέργεια ζυγίζεται με βάση το κριτήριο της εμπορευσιμότητας και σιγά-σιγά μαραίνεται. Τα κενά στη χρηματοδότηση διευρύνονται καταστρέφοντας τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας και προκαλώντας την ανάδυση ενός ταξικού συστήματος ιατρικής περίθαλψης. Στην αρχή κρυφά και σταδιακά, και τελικά με ανάλγητη ευθύτητα διαδίδεται ο νόμος της κοινωνικής ευθανασίας: Θα πεθάνεις νωρίς επειδή είσαι φτωχός και πλεονάζων.
Στα πεδία της ιατρικής, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και των γενικών υποδομών διατίθενται σε αφθονία οι γνώσεις, οι ικανότητες, οι τεχνικές και οι μέθοδοι, μαζί με τα αναγκαία εργαλεία. Σύμφωνα, όμως, με τον κανόνα που λέει ότι «υπόκεινται σε επαρκή κονδύλια» –και ο οποίος συγκεκριμενοποιεί τον παράλογο νόμο της κοινωνίας της εργασίας–, όλες αυτές οι ικανότητες και οι δεξιότητες μένουν θαμμένες ή τσακίζονται και πετιούνται στα σκουπίδια. Το ίδιο ισχύει και για τα μέσα παραγωγής στον αγροτικό τομέα και τη βιομηχανία από τη στιγμή που αποδεικνύονται «μη κερδοφόρα». Πέρα από την καταπιεστική προσομοίωση της εργασίας που επιβάλλεται καταναγκαστικά στους ανθρώπους και από το καθεστώς των χαμηλών μισθών μαζί με την περικοπή των επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας, το δημοκρατικό κράτος, που έχει ήδη μετασχηματιστεί σε ένα καθεστώς απαρτχάιντ, δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους πρώην εργαζόμενους υπηκόους του. Σε ένα πιο προχωρημένο στάδιο η κρατική διοίκηση θα αποσυντεθεί. Ο κρατικός μηχανισμός θα καταντήσει μια διεφθαρμένη «κλεπτοκρατία», οι ένοπλες δυνάμεις θα γίνουν πολεμικές συμμορίες με δομές μαφίας, και οι αστυνομικές δυνάμεις ληστοσυμμορίτες.
Κανένα πιθανό πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να σταματήσει ή να αντιστρέψει αυτή τη διαδικασία. Από τη φύση της η πολιτική συνδέεται με την κοινωνική οργάνωση στη μορφή κράτος. Όταν τα θεμέλια του κρατικού οικοδομήματος καταρρέουν, η πολιτική και οι εφαρμογές της στερούνται ερεισμάτων. Μέρα με τη μέρα, η αριστερή δημοκρατική συνταγή της «πολιτικής διαμόρφωσης» των συνθηκών ζωής γελοιοποιείται όλο και περισσότερο. Πέρα από την ατελείωτη καταπίεση, τη σταδιακή εξάλειψη του πολιτισμού και την ενίσχυση της «τρομοκρατίας της οικονομίας», δεν απομένει τίποτε να «διαμορφωθεί». Καθώς ο κοινωνικός αυτοσκοπός που προσιδιάζει στην κοινωνία της εργασίας αποτελεί αξιωματική προϋπόθεση των δυτικών δημοκρατιών, οποιαδήποτε πολτική-δημοκρατική ρύθμιση γίνεται αβάσιμη όταν η εργασία βρίσκεται σε κρίση. Το τέλος της εργασίας είναι το τέλος της πολιτικής.

* Gruppe Krisis (1999), «Μανιφέστο ενάντια στην εργασία», κεφ. 12, στο Gruppe Krisis, Norbert Trenkle, Anselm Jappe, Κείμενα για την εργασία και την κρίση, μτφρ. Σωκράτης Παπάζογλου, Εύη Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις των ξένων, Θεσσαλονίκη 2010, σ. 61-64.

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Ο αποκλεισμένος ως προλετάριος

 Στόχος του παρακάτω κειμένου είναι να θέσει το ζήτημα του κοινωνικού αποκλεισμού σε ένα ταξικό επίπεδο. Το ζήτημα του κοινωνικού αποκλεισμού συχνά αντιμετωπίζει την κοινωνία σε ένα οριζόντιο επίπεδο όπου κάποιοι υποτίθεται πως είναι εντός και κάποιοι εκτός των ορίων της, έχοντας πολλές φορές για κριτήριο φυλετικά, σωματικά ή ακόμα και σεξουαλικά χαρακτηριστικά. Αυτού του τύπου η ερμηνεία συσκοτίζει το ζήτημα αφού θέτει το θέμα σε ένα ανθρωπιστικό επίπεδο. Μια γρήγορη ματιά στην πραγματικότητα επίσης κάνει φανερό πως κανένας ξένος, ανάπηρος ή ομοφυλόφιλος δεν είναι περιθωριοποιημένος αν είναι οικονομικά ευκατάστατος.
 Ως κριτήριο του κοινωνικού αποκλεισμού μπορούμε να ορίσουμε τον αποκλεισμό από το υλικό και πνευματικό πλούτο που παράγει η κοινωνία και που συνήθως είναι αποτέλεσμα του αποκλεισμού ή της οριακής ένταξης στην μισθωτή εργασία. Του κυρίαρχου δηλαδή μέσου διανομής του κοινωνικού πλούτου. Πιο συγκεκριμένα, η πρόσβαση στην αγορά
εργασίας είναι αυτή που καθορίζει την ταξική διαστρωμάτωση.  

 Τον 19ο αιώνα, αυτοί που για να ζήσουν ήταν υποχρεωμένοι να πουλήσουν το μοναδικό τους εμπόρευμα - την εργατική τους δύναμη, οι μισθωτοί, οι βιομηχανικοί εργάτες, οι αποκλεισμένοι από τον κοινωνικό πλούτο, αυτοί που παρήγαγαν και τους αποσπόταν υπεραξία, αυτοί που σε τελική ανάλυση δεν είχαν τίποτα άλλο να χάσουν από τις αλυσίδες τους, ο φορέας της επανάστασης και της κοινωνικής απελευθέρωσης ήταν μια τάξη. Το προλεταριάτο.
 Σήμερα στον 21ο αιώνα που οι μισθωτοί του Δυτικού κόσμου δεν είναι κατά βάση βιομηχανικοί εργάτες, που δεν παράγουν υπεραξία, που δεν είναι αποκλεισμένοι από τον κοινωνικό πλούτο, που ακόμα έχουν να χάσουν περισσότερα από τις αλυσίδες τους, ποιος -πέρα από το προλεταριάτο του λεγόμενου τρίτου κόσμου- είναι ο φορέας της κοινωνικής απελευθέρωσης; Ποιος είναι ο προλετάριος της μεταβιομηχανικής Δύσης;

 Έχοντας σαν αρχή πως η κοινωνική οργάνωση βασίζεται και εξαρτάται από την οργάνωση της εργασίας προκύπτει ότι από τον τρόπο οργάνωσης της καθορίζεται το αν θα υπάρχουν και με το ποια κριτήρια θα ορίζονται οι προνομιούχοι και οι αποκλεισμένοι.
 Στον σύγχρονο μεταβιομηχανικό καπιταλισμό της Δύσης, η κεφαλαιοκρατική τάξη έχει οργανώσει έτσι την εργασία ώστε ο προνομιούχος ή ο αποκλεισμένος να μην καθορίζεται μόνο από τον βαθμό πρόσβασης του στα μέσα παραγωγής αλλά και από τον βαθμό πρόσβασης του στην μισθωτή εργασία. Από την θέση του στην αγορά εργασίας. Η θέση στην αγορά εργασίας καθορίζει και την κοινωνική θέση. Η μισθωτή εργασία είναι προνόμιο. Η ιδιότητα του εργαζόμενου ταυτίζεται με την ιδιότητα του πολίτη και τα προνόμια που συνεπάγεται αυτή.

 Η κεφαλαιοκρατική τάξη έχει οργανώσει την κοινωνική ζωή βάση της αγοράς εργασίας. Έχει οργανώσει την διανομή του υλικού και πνευματικού πλούτου βάση της μισθωτής εργασίας. Η αγορά εργασίας ενώ παριστάνει ότι ταυτίζεται με την κοινωνία, στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο περιορισμένη. Η τάξη των κεφαλαιοκρατών μοιάζει να έχει ιδιοποιηθεί όλον τον κοινωνικό πλούτο και να μοιράζει μέσω του μισθού ένα ολοένα μικρότερο μέρος του σε ένα ολοένα και μικρότερο κομμάτι των υπηκόων της.     

 Ο εργαζόμενος, όντας μισθωτός δίνει την εντύπωση του εργάτη. Ο εργαζόμενος στις υπηρεσίες, αν και μισθωτός είναι στην πραγματικότητα μεσοαστός. Η εργασιακή του δύναμη δεν είναι εμπόρευμα αλλά κεφάλαιο. Κεφάλαιο είναι το χρήμα που μετατρέπεται σε εμπόρευμα και αυτό με την σειρά του σε περισσότερο χρήμα. Ο εργαζόμενος έχει επενδύσει χρήμα στο εμπόρευμα του, την εργασιακή του δύναμη, σπουδάζοντας και συλλέγοντας τις γνώσεις εκείνες που θα το κάνουν πιο κερδοφόρο στην αγορά εργασίας. Επίσης δεν παράγει κάτι υλικό άρα δεν παράγει υπεραξία. Δουλειά του είναι η διαχείριση της υπεραξίας που έχει αποσπαστεί από τους προλετάριους του λεγόμενου τρίτο κόσμου και ο μισθός του είναι μέρος αυτής. Ακόμα και ο ρόλος του ως εργαζομένου στις υπηρεσίες, τις περισσότερες φορές είναι η αναπαραγωγή ή η επιβολή της κεφαλαιοκρατικής προπαγάνδας. Το ότι και αυτός όπως ο παραδοσιακός μεσοαστός είναι θύμα εκμετάλλευσης από το μεγάλο κεφάλαιο δεν αναιρεί το ότι είναι κάτοχος κεφαλαίου.

 Μέσα σε αυτό το πραξικόπημα της κεφαλαιοκρατικής τάξης, που έχει μετατρέψει με τον πιο ολοκληρωτικό τρόπο την κοινωνία σε μια στενή, και ολοένα και στενότερη, αγορά εργασίας, ο προλετάριος, ο φορέας της κοινωνικής απελευθέρωσης από την δικτατορία του κεφαλαίου δεν μπορεί παρά να είναι ο αποκλεισμένος από αυτήν. Και προλετάριο δεν τον κάνει ούτε η μισθωτή ούτε η χειρωνακτική εργασία. Προλετάριο το κάνει ότι δεν έχει να χάσει τίποτα παρά τις αλυσίδες του.

 Η  σημαντική διαφορά με την ανεργία - αποκλεισμό από την εργασία με περασμένες περιόδους είναι πως σήμερα δεν είναι πια μια ελεγχόμενη από την κεφαλαιοκρατική τάξη κατάσταση προκειμένου να κρατήσει σε καταστολή την διαπραγματευτική ικανότητα της των εργαζομένων. Η κεφαλαιοκρατική τάξη, χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη, έχει ανάγκη ολοένα και από λιγότερο ανθρώπινο δυναμικό. Οι άνεργοι δεν είναι πλέον ο εφεδρικός στρατός εργαζομένων αλλά το πλεονάζον(!) εργατικό δυναμικό. Ο πλεονάζον δηλαδή πληθυσμός...

Όσο η κεφαλαιοκρατική τάξη αναπτύσσεται τόσο η νέα μεσαία τάξη θα ακολουθεί την πορεία της παραδοσιακής προς την συρρίκνωση. Η νέα γενιά κολασμένων που έχει είδη δημιουργηθεί από ανέργους, επισφαλείς και μετανάστες αδυνατεί προς το παρόν να αναπτύξει τις δομές που θα αναδείξουν την κοινότητα της. Η μεσαία τάξη μοιάζει να μην έχει συνειδητοποιήσει πως η συρρίκνωση της και η επερχόμενη έκπτωση των μελών της από τα προνόμια τους δεν είναι προσωρινή. Πως το κράτος αδυνατώντας να αμβλύνει τις κοινωνικές - ταξικές διαφορές δεν μπορεί παρά να περιορίσει τον ρόλο του στο να τις επιβάλει. Πως η αντικατάσταση του κοινωνικού κράτους από το κράτος ασφάλειας δεν είναι έκτακτο μέτρο αλλά μόνιμο καθεστώς.
 Οι αγώνες της νέας μεσαίας τάξης μέσα σε αυτήν την κατάσταση είναι ακόμα αγώνες για την διατήρηση των προνομίων της και χωρίς ιδιαίτερη αλληλεγγύη μεταξύ των διαφορετικών κομματιών της. Η μεσαία τάξη είναι χωρισμένη σε δεκάδες κομμάτια τόσο κάθετα όσο και οριζόντια. Ο κοινωνικός αυτοματισμός (απεργούν οι ιατροί δυσανασχετούν οι τραπεζικοί και ανάποδα) πέρα από την προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. αν δεν έβρισκε κατάλληλο έδαφος δεν θα ευδοκιμούσε. Σε αντίθεση με την εργατική τάξη, η εργασία για την μεσαία τάξη λειτουργεί διαχωριστικά.
 Όσο οι αγώνες των εργαζομένων θα είναι ενάντια στον αποκλεισμό των ίδιων από τον κοινωνικό πλούτο και όχι ενάντια στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία, κοινωνία που παράγει αυτόν τον αποκλεισμό. Όσο οι αγώνες τους θα εμπνέονται από το αίτημα της δικαιότερης και ευκολότερης κοινωνικής και μισθολογικής ανέλιξης και τον φόβο του αποκλεισμού σε ατομικό επίπεδο τόσο μπορεί αυτοί οι αγώνες να λειτουργήσουν σαν τροχοπέδη στην Υπόθεση.

 Ο Αγώνας όμως φέρει μέσα του κάτι μαγικό, ικανό να γυρίζει κόσμους ανάποδα περισσότερο και από βακχικό γλέντι... Και η εποχή μας, η εποχή που η κοινωνική ζυγαριά παλαντζάρει πια για τα καλά, είναι η εποχή που ο κόσμος πρέπει να γυρίσει ανάποδα.       
 Τώρα που ένα και ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποκλείεται από την αγορά εργασίας σε μια κοινωνία που βασίζει την δομή της σε αυτήν. Τώρα που η μεσαία τάξη δεν είναι πια χρήσιμη στην κεφαλαιοκρατική τάξη και χάνει τα προνόμια της οι αγώνες της πρέπει να γίνουν αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και την μισθωτή, αποξενωμένη και αποξενωτική εργασία. Αγώνες ενάντια τόσο στους αποκλεισμούς όσο και στα προνόμια που αυτή δημιουργεί. Αγώνες για την ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής δικτατορίας. Για την απελευθέρωση του κοινωνικού πλούτου και της ανθρώπινης δραστηριότητας από την αγορά εργασίας.